صندوقچه

درود بر همه دوستان، من خبرنگار اقتصادی و گردشگری هستم با توجه به رشته تحصیلی و همچنین علاقه خودم سعی می‌کنم مطالب اقتصادی و گردشگری نوشته شده توسط خودم را برای مطالعه شما بزرگواران منتشر کنم.

مشکل دلارهای نفتی نیست؛ مدیریت درد اصلی است!
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢۱
 

مشکل دلارهای نفتی نیست؛ مدیریت درد اصلی است!

 

دیروز معاون میراث فرهنگی خبر از همکاری وزارت نفت در بازسازی یا طرح های عمرانی سایت تاریخی پاسارگاد و تخت جمشید دارد و همه خبرنگاران خرسند از این همکاری که دوباره دلارهای نفتی گریبان صنعت خصوصی را گرفت، روانه دفتر کارهای خود شدند تا این خبر ناب را از همکاری دو ارگان درآمدزا را برای علاقه مندان مخابره کنند.

اما آیا واقعا صنعت گردشگری یا میراث فرهنگی و تاریخی ما نیازمند حمایت دلارهای نفتی است؟ مگر نه این که همین مسئولان فعال در سازمان میراث فرهنگی سخن از درآمدزایی صنعت گردشگری و جایگزینی آن با دلارهای نفتی می گفتند، پس چه شد که دوباره به قول معروف همه راه ها به رم خودمان ختم شد؟

این موضوع هرچند جای خوشحالی است که به همت فردی در سازمان میراث فرهنگی زمینه حفاظت از میراث باستانی ایران که خود حکم چاه نفتی بدون پایان برای کشورمان دارد، فراهم شده، اما واقعا صنعت گردشگری ایران توان اداره خود را نداشته یا ندارد؟ پس چگونه می توان نسبت به درآمد و صادرات نامرئی آن مطمئن شد و برای آن برنامه ریزی کرد؟ حال آن که بسیاری از کشورهای دنیا یا حتی همین نزدیک مرزهای خودمان کل بودجه سالانه دولتی را روی جیب گردشگران محاسبه می کنند. با این پرسش به این موضوع می رسیم که صنعت گردشگری ایران به ذات خود ثروتمند است، اما ظاهرا این مدیران دولتی هستند که توان بهره برداری از آن را ندارند و باز هم دست استمداد به سوی وزارتی دیگر که سال ها تلاش کرده ایم از چنبره حاکمیت درآمد آن خارج شویم، دراز کرده اند.

بجاست یک بار و فقط برای یک بار بخش خصوصی را حاکم گردشگری و میراث فرهنگی کشور کنیم تا نه تنها از دلارهای نفتی رهایی یابیم؛ بلکه از جیب گردشگران در زیرساخت های صنعت نفت سرمایه گذاری کنیم. این آرزویی واهی نیست؛ بلکه واقعیتی پنهان در صادرات نامرئی ایران است که هنوز مسئولان به آن ایمان ندارند.


 
 
مشکل دلارهای نفتی نیست؛ مدیریت درد اصلی است!
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢۱
 

مشکل دلارهای نفتی نیست؛ مدیریت درد اصلی است!

 

دیروز معاون میراث فرهنگی خبر از همکاری وزارت نفت در بازسازی یا طرح های عمرانی سایت تاریخی پاسارگاد و تخت جمشید دارد و همه خبرنگاران خرسند از این همکاری که دوباره دلارهای نفتی گریبان صنعت خصوصی را گرفت، روانه دفتر کارهای خود شدند تا این خبر ناب را از همکاری دو ارگان درآمدزا را برای علاقه مندان مخابره کنند.

اما آیا واقعا صنعت گردشگری یا میراث فرهنگی و تاریخی ما نیازمند حمایت دلارهای نفتی است؟ مگر نه این که همین مسئولان فعال در سازمان میراث فرهنگی سخن از درآمدزایی صنعت گردشگری و جایگزینی آن با دلارهای نفتی می گفتند، پس چه شد که دوباره به قول معروف همه راه ها به رم خودمان ختم شد؟

این موضوع هرچند جای خوشحالی است که به همت فردی در سازمان میراث فرهنگی زمینه حفاظت از میراث باستانی ایران که خود حکم چاه نفتی بدون پایان برای کشورمان دارد، فراهم شده، اما واقعا صنعت گردشگری ایران توان اداره خود را نداشته یا ندارد؟ پس چگونه می توان نسبت به درآمد و صادرات نامرئی آن مطمئن شد و برای آن برنامه ریزی کرد؟ حال آن که بسیاری از کشورهای دنیا یا حتی همین نزدیک مرزهای خودمان کل بودجه سالانه دولتی را روی جیب گردشگران محاسبه می کنند. با این پرسش به این موضوع می رسیم که صنعت گردشگری ایران به ذات خود ثروتمند است، اما ظاهرا این مدیران دولتی هستند که توان بهره برداری از آن را ندارند و باز هم دست استمداد به سوی وزارتی دیگر که سال ها تلاش کرده ایم از چنبره حاکمیت درآمد آن خارج شویم، دراز کرده اند.

بجاست یک بار و فقط برای یک بار بخش خصوصی را حاکم گردشگری و میراث فرهنگی کشور کنیم تا نه تنها از دلارهای نفتی رهایی یابیم؛ بلکه از جیب گردشگران در زیرساخت های صنعت نفت سرمایه گذاری کنیم. این آرزویی واهی نیست؛ بلکه واقعیتی پنهان در صادرات نامرئی ایران است که هنوز مسئولان به آن ایمان ندارند.


 
 
سفر و گردشگری هرگز در قالب دولتی نیست
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٢:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢۱
 

کسب و کار، روند اعزام تماشاگران بازی های جام جهانی را بررسی می کند

سفر و گردشگری هرگز در قالب دولتی نیست

 

اوایل هفته جاری بود که رقبای فوتبال ایران در بازی های جام جهانی سال 2014 در کشور برزیل مشخص شد و تب و تاب دیدن بازی های تیم ایران مقابل رقبای خود بالا گرفت.

هرچند دیدن این بازی ها، چیزی حدود 50 میلیون تومان آب می خورد و بسیاری بر این عقیده هستند که تعداد زیادی توان پرداخت این هزینه را ندارند، اما ثبت نام حدود یکهزار نفر و البته تبلیغات گسترده اعزام و سفر به برزیل در طول برگزاری این بازی ها باعث شد تا کسب و کار سری به بازار چند ده میلیون تومانی سفر به برزیل طی این ایام زده و از اما اگرهای آن پرده بردارد.

 

از 30 میلیون تا 57 میلیون برای هر نفر

با کمی دقت در تبلیغات موجود درمی یابیم برای دیدن این بازی ها و اقامتی 9 روزه در این کشور حداقل حدود 11 هزار دلار باید هزینه کرد و در شرایطی لوکس تا 18 هزار دلار نیز افزایش خواهد یافت که شامل هزینه ویزا، بلیت رفت و برگشت، ترانسفر فرودگاهی، بلیت بازی ها و اقامت هتل خواهد بود، اما جالب اینجاست که آژانس های مسافرتی هم اکنون اقدام به پیش ثبت نام می کنند و نصف مبلغ را دریافت می کنند و زمان اعزام مانده را با توجه به شرایط موجود طلب خواهند کرد، اما لازم به یادآوری است که معمولا تعداد تماشاگران هر کشور در طول رقابت ها از سوی سازمان های مربوط اعلام می شود و احتمالا همه افرادی که ثبت نام کرده اند، امکان حضور در این مسابقات را نخواهند داشت.

محمدحسن کرمانی، رئیس هیات مدیره انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافرت هوایی ایران می گوید: در این گونه ایام، مسافران با در نظر گرفتن شرایط مالی خود عمل می کنند و از خدمات این سفرها استفاده می کنند و تعداد حضور تماشاگران در زمین های بازی خواهد بود نه در سطح کشور، بنابراین سفر به برزیل در این ایام بدون محدودیت خواهد بود، اما بدون تردید هزینه ها متفاوت با زمان عادی سفر به برزیل است.

اما وی درباره قیمت های اعلام شده می گوید: سفر مقوله ای است که بستگی به عرضه و تقاضا دارد و هرگز نمی توان قیمت واحدی برای آن در نظر گرفت. به هر حال آژانس ها و دفاتر خدمات گردشگری با توجه به توان مالی خودشان وارد عمل شده و نسبت به عقد قرارداد با شرکت های برزیلی اقدام کرده اند و با توجه به این قراردادهاست که هزینه سفر برای مسافران محاسبه می شود.

این در حالی است که رضا خوش سرور، رئیس انجمن گردشگری ورزشی ایران می گوید: با توجه به قراردادها و موافقتنامه هایی که این انجمن با سازمان میراث فرهنگی منعقد کرده است، کلیه اعزام ها قرار است از سوی کمیته اعزام تماشاگران به مسابقات بین المللی صورت گیرد تا بتوانیم نظارت دقیقی درباره قیمت گذاری و خدمات دهی به مسافران داشته باشیم، اما علی رغم توافقنامه ها، هنوز تاکنون هیچ اقدامی برای تشکیل این کمیته از سوی سازمان میراث فرهنگی نشده است.

خوش سرور ضمن تاکید بر نظارت در اعزام تماشاگران به بازی های ورزشی می گوید: اگر این آژانس های گردشگری که هم اکنون اقدام به پیش ثبت نام کرده اند، نتوانند وظیفه خود را انجام دهند، هم اکنون هیچ ارگانی نیست که به آن رسیدگی کند و ضرر و زیان درخواست کنندگان را که پول پرداخت کرده اند، جبران کند.

اما کرمانی در این زمینه معتقد است؛ مسافرت و سفرهای مردم نیاز به حمایت از سوی ارگان خاصی ندارد، چون براساس قانون اگر مشکلی در این زمینه پیش آید، مرجع رسیدگی کننده قضایی وجود دارد و اگر کسی نمی تواند سفر خود را مدیریت کند، بهتر است از خیر سفر گذشته و به زندگی معمول خود اکتفا کند.

رئیس هیات مدیره انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافرت هوایی ایران می افزاید: با این کار دوباره شاهد بروز فساد می شویم، همان طور که اما و اگرهای زیادی درباره سازمان حج و زیارت به وجود آمده، چون سفر و گردشگری امری خصوصی است و هرگز نباید در این زمینه دولت دخالتی داشته باشد و فقط در زمینه وضع قوانین اقدام کند.

این فعال عرصه خصوصی گردشگری می گوید: اگر قرار شده اعزام گردشگران یا تماشاگران فوتبال جام جهانی یا هر مسابقه دیگر توسط کمیته ای صورت گیرد، باید برای هر رویداد دیگری نیز کمیته ای تشکیل شده و تحت نظارت آنها اقدام کرد، در حالی که طبق قانون، این آژانس های مسافرتی هستند که با دریافت مجوز می توانند اقدام به برگزاری تورهای داخلی و خارجی کنند.

کرمانی ضمن تاکید به خصوصی بودن گردشگری می افزاید: هرچه تلاش کنیم با تشکیل کمیته یا انجمن، سفر را مشکل می کنیم ضمن این که ضربه ای جبران ناپذیر به بدنه گردشگری ایران وارد کرده ایم بنابراین بهتر است اجازه دهیم مردم یا مسافران خودشان تصمیم گیری کنند که کدام خدمات بهتر است و چه خدمتی برایشان مناسب نیست.

 

سرانجام کمیته اعزام تماشاگران

رضا خوش سرور که به عنوان رئیس انجمن گردشگری ورزشی ایران از کمیته اعزام تماشاگران به جام جهانی حمایت می کند، می گوید: این کمیته هیچ دخالتی در کار آژانس نخواهد داشت و مانعی برای تجارت آنها نیست، اما بدون تردید اگر بتوانیم نظارت کارآمدی به نحوه فعالیت آنها داشته باشیم، شاهد بروز اختلافات و اشکالاتی بین مسافران و مجریان خواهیم شد، چون بسیاری از آژانس ها هیچ اطلاعاتی درباره چگونگی مراحل کار بخصوص در این گونه اتفاقات ندارند و باعث ایجاد زیان برای هر دو طرف معامله خواهد شد که کمیته اعزام تماشاگران قصد جلوگیری از آن را خواهد داشت.

این در حالی است که محمدحسن کرمانی با اشاره به قوانین موجود برای فعالیت های آژانس ها می افزاید: نباید قبل از این که اتفاقی رخ دهد، دنبال مقصر یا جلوگیری از آن باشیم، چون اصولا این کار تعریف شده است یک طرف تقاضای سفر دارد و طرف دیگر هم تعهد انجام خواهد داد، پس اگر همه چیز در قالب قرارداد صورت گیرد، در صورت بروز اشکال قابل پیگیری قضایی است.

اما کرمانی می گوید: نباید توان فنی آژانس ها را نادیده گرفت، چون هم اکنون چند آژانس بزرگ ایران اقدام به خرید کل این تورها از کشور برزیل کرده اند و مشغول خرده فروشی به آژانس های داخلی هستند، بنابراین علاوه بر توان مالی، امکانات مدیریتی مناسبی در اختیار این آژانس هاست، پس نباید نگران ارائه خدمات از سوی آژانس های معتبر بود و توصیه ما این است که مسافران صرفا به آژانس های معتبر مراجعه کنند و با عقد قرارداد مکتوب نسبت به پرداخت بیعانه اقدام کنند تا در صورت بروز اختلاف قابل پیگیری باشد.

کرمانی با اشاره به دیگر کشورهای خارجی می گوید: اگر دقت کنیم هیچ یک از کشورها، کمیته یا سازمانی در این باره ندارند؛ بلکه خود مسافران هستند که با توجه به اطلاعات و توانمندی مالی خود راهی این گونه مسابقات می شوند، پس نباید با ایجاد این گونه سازمان ها باعث ایجاد رانت و فساد اداری شد.

حال اگر از تمام مسائل مطرح شده بگذریم، به این موضوع خواهیم رسید که چرا مدیران سازمان میراث فرهنگی با ایجاد این کمیته با تمام اما و اگرهایش موافقت کرده و پس از مدتی بدون توجه به آن هیچ فعالیتی برای حمایت از حضور آن نکرده، در حالی که گردشگری ورزشی می تواند عاملی برای کسب درآمد توسعه گردشگری ایران باشد و به جای حذف انرژی برای رصد خروج تماشاگران فوتبال از ایران به فکر دعوت و پذیرایی تماشاگران خارجی به بازدید یا شرکت در رخدادهای ورزشی کشورمان باشیم.

 


 
 
مغولستان بازار هدفی بکر برای گردشگری ایران
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢۱
 

مغولستان بازار هدفی بکر برای گردشگری ایران

تشکیل کمیته ای با نام بررسی بازار هدف در سازمان میراث فرهنگی مدتی است که نقل محافل گردشگری شده است و بسیاری از معاون جدید گردشگری کشورمان سئوال می کنند کدام بازار برای توسعه گردشگری کشورمان مناسب تر است که پاسخ در حال بررسی هستیم را می شوند؛ اما آیا واقعا بازارهای مناسب توسعه گردشگری کشورمان اینقدر محدود هستند که باید بررسی شوند تا بهترین گزینه انتخاب شود؟

یا اینکه می توان داخل کشورمان و به داشته هایمان توجه کرد تا بتوانیم مشاقانش را دریابیم؟ شاید فراموش نکرده باشیم اظهار نظر رئیس جمهور مغولستان هنگام بازدید از آثار باستانی اصفهان و زنجان را که می گفت : برای بازدید آثار باستانی ایران دوباره باز می گردم. اظهار نظری که حاکی از اشتیاق بازدید آثار باستانی این شهرها در میان اکثریت مردم کشورش بود.

بدون تردید دیدن یادگارهایی از دوران کهن آنهم متعلق به اقوام گذشته خودمان در دیگر نقاط جهان باعث غرور و افتخاری وصف ناشدنی در ذهن هرگردشگری خواهد شد که به اقتدار وقدرت پیشینیانش مبالد. بنابراین بد نیست به جای جست جوی بازار هدف مناسب برای توسعه گردشگری کشورمان در سرزمین های ناشناخته دهکده جهانی ابتدا به داشته ها و تاریخ کشورمان توجه کنیم و به دنبال آثاری جذاب از اقوام مختلفی که در ایران باستانی زندگی کرده اند باشیم تا با استفاده از این آثار بتوانیم نسل های امروزی آن اقوام را برای دیدن آثار گذشتگان خود به کشورمان دعوت کنیم و به تناسبت داشته هایمان بازارهای هدفی مناسب را انتخاب کنیم نه اینکه هزینه کنیم تا گردشگران مشتاق ورود به کشورمان باشند.

شا هد مثالی بسیاری معتبر در این زمینه را می توان سرزمین چنگیزخان دانست که اگر واقعا کشورمان به دنبال گسترش تبادل گردشگر با دیگر نقاط جهان بوده و قرار است درآمدی هنگفت از گردشگری کسب کند می توانیم به مغولستان توجه ویژه داشته باشیم و با استفاده از آثار باقی مانده از دوران ایلخانی یا حضور گذشته قوم مغول در کشورمان هر ساله صدها هزار گردشگر را از سرزمین چنگیز خان در ایران باستانی پذیرایی کنیم.

هرچند می توان به آمار ارایه شده توسط سازمان جهانی گردشگری درباره این سرزمین بکر نیز تکیه کرد که می گوید: با توجه به توسعه اقتصادی و البته گسترش روابط تجاری این کشور با دیگر کشورها رشدی 4 درصدی در گردشگری مغولستان ایجاد شده است و از آنجا که هیات های تجاری بسیاری از کشورمان به این سرزمین بکر که طبیعتش زبانزد خاص و عام است اعزام می شوند؛ می توان زمینه ورود گردشگران این کشور را به ایران باستانی فراهم کرد .

حضوری که این بار نه برای ویرانی بلکه برای آبادی اقتصاد گردشگری ایران زمین است و همه با آغوشی باز از آن استقبال خواهند کرد.


 
 
هاستل، امکاناتی ناشناس در گردشگری ایران
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢۱
 

پدیده ای رایج برای ارایه اقامت گاه ارزان و توسعه تقاضای سفر

هاستل محل خواب ارزان قیمتی است که تخت‌های یک اتاق را به شما اجاره می‌دهد و در واقع فضای یک اتاق بین چند نفر به اشتراک گذاشته می شود. براساس استانداردهای این نوع اقامتگاه تعداد تخت‌ها در هر اتاق از ۲ الی ۸ تخت متغیر است. بد نیست بدانیم هاستل هیچ امکاناتی از هتل کمتر ندارد و فقط بحث اشتراک گذاشتن امکانات است که باعث ارزان شدن خدمات این اماکن نسبت به هتل ها شده است.

براساس آمار سازمان جهانی گردشگری هزینه سفر گردشگران به سه بخش اساسی تقسیم بندی شده است که حمل و نقل ، اقامت ، خوراک هستند و در این بین هزینه اقامت تقریبا 30 درصد از کل را به خود اختصاص داده است که رقم قابل ملاحظه ای برای گردشگران است و همواره آنها به دنبال کاستن از این هزینه هستند و هاستل ها این امکان را در اختیارشان قرار می دهد .

با توجه به رکود اقتصادی فراگیری که در اواخر دهه گذشته در جهان اتفاق افتاد بحث تقاضای سفرهای ارزان بسیار رونق گرفت و راهکاری قدیمی یعنی هاستل ها دوباره در صنعت گردشگری رونق گرفت و بسیاری از فعالان گردشگری را به این نکته آگاه کرد که توجه به قشر متوسط در صنعت گردشگری می تواند بسیار سودمندتر از سفرهای لوکس و خاص بین مسافران باشد .

بنابراین  ارائه پرواز، هتل و تورهای ارزان قیمت بهترین راه کار برای جذب گردشگران مشتاق سفر با بودجه های کم رونق گرفت و در نهایت این سفرهای ارزان قیمت بود که در جهان باعث تغییر در اقتصاد گردشگری دهکده جهانی شد.

هاستل، پدیده‌ای جهانی

از آنجا که این روش اقامت یعنی اقامت در مکانهایی شبیه به خوابگاه دانشجویی رفته رفته در سطح دهکده جهانی رونق گرفت هاستل‌های معتبر جهانی نیز با ایجاد اتحادیه ای بین المللی در صنعت گردشگری جایگاه مناسبی برای خود دست و پا کرده و شروع به ارایه خدمات ارزان قیمت اقامتی به مسافران سراسر جهان کردند.

به همین دلیل در حال حاضر در تمام شهرهای معروف و گردشگرپذیر جهان این اقامت گاههای ارزان قیمت با استانداردهایی مشخص به راحتی در دسترس شما هستندو هر ساله تعداد بسیاری از گردشگران و ماجراجویان را به خود جلب می کنند.

هاستل در ایران

هرچند از نیمه اول قرن چهاردهم خورشیدی، ایران از این نوع خدمات در میادین اصلی شهر ها  یا  دروازه های ورودی بهره می برد اما با توجه به تعبیر نادرستی که از ترجمه کلمه هاستل در فرهنگ سفرهایمان وجود دارد و هاستل را مهمانخانه با خدمات بسیار پایین در نظر می گیریم هنوز استفاده از این نوع اقامتگاهها همگانی نشده و صرفا چند ده خوابگاه در سراسر کشور که بیشتر به کارمندان و دانشجویان سرویس دهی دارند مشغول فعالیت هستند و جایگاه خالی این اقامت گاههای ارزان قیمت با توجه به رشد سریع صنعت گردشگری کشورمان کاملا قابل در ک است.

این درحالی است که اگر مسئولان گردشگری کشورمان به این مهم توجه بیشتری داشته باشند علاوه بر ایجاد امکانات مناسب برای پذیرایی از گردشگرانی که اقتصادی سفر می کنند هزاران فرصت شغلی در کشور به وجود آمده و باعث رونق کسب و کار دیگر شاخه های گردشگری خواهد شد.

امکانات و امنیت هاستل ها

همانطور که قبلا نیز اشاره شد هاستل ها معمولا فضای یک اتاق را از دو تا 8 تخت بین مسافران تقسیم می کنند و داخل اتاق معمولا فقط تخت خواب است و یک کمد کوچک . اما دیگر امکانات رفاهی مثل سرویس های بهداشتی و آشپزخانه یا وسایل سرگرمی و تلویزیون به صورت عمومی درنظر گرفته شده است و گاهی هم برای دریافت خدمات اضافه مثل داشتن حوله یا حتی صبحانه مجبور به پرداخت هزینه اضافه تری نسبت به کرایه تخت خود هستیم. ولی جالب است بدانیم همه هاستل ها برای آنهایی که علاقمند هستند حریم خصوصی خود را حفظ کنند نیز راهکاری درنظر گرفته اند  با ارایه اتاق های خصوصی دو تا 4 نفر برای جلب نظر این گروه که ارزان سفر می کنند نیز تلاش می کنند.

شاید تصور کنید که اقامت با چند نفر دیگر که هرگز تا کنون آنها را ندیده اید داخل یک اتاق باعث از بین رفتن امنیت شما شده و گاهی دردسر سازنیز باشد اما با توجه به فرهنگ اقامت در این مکانها بین گردشگران معمولا هیچ مشکلی نیست و امتیازات آن بیشتر از معایب هم اتاق شدن با دیگران است ولی به هرحال احتیاط شرط عقل است و باید به این موضوع کاملا توجه کرد.

وب سایت های معتبر

اگر اهل تجربه اقامت در این اماکن هستید، چندین سایت معتبر در دنیای گردشگری موجود است که می توان از طریق آنها نسبت به انتخاب هاستل مورد نظر در مقصد گردشگری خودمان اقدام کنیم که می توان به سایت های   Booking   ،  HostelBookers یاHostelWorld  ، hihostels.com،  hostels.com، belitonline.com/hostel-booking ، www.famoushostels.com و... اشاره کرد با وارد کردن نام شهر و تاریخ ورود و خروج می توانید لیست تمامی هاستلهای شهر مورد نظرتان را ببینید و در نهایت گزینه مورد نظر خودتان را انتخاب کنید.

 هزینه اقامت در هاستل

قیمت یک شب استراحت در هاستلهای اروپایی برای هر نفر بین ۱۰ تا ۱۵ دلار متغیر است و برای کشورهای آسیایی یا آمریکای لاتین به شبی ۵ دلار هم میرسد. البته قیمت اتاقهای خصوصی یا Private کمی بیشتر است. اتاقهای خصوصی گزینه بهتری برای متاهلها است. این در مقایسه با هتلهای شبی ۱۰۰ تا ۱۵۰ دلار واقعا به صرفه است.

 همچنین در هتل شما امکان پخت و پز ندارید و مجبورید از غذاهای بیرون نیز استفاده کنید که آن هم هزینه شما را باز بالا میبرد.  ولی در هاستل شما می توانید مواد اولیه ارزان را از سوپرمارکتها تهیه کرده و با استفاده از قابلمه و ظروفی که در آشپزخانه هاستلها مهیا شده، خودتان اقدام کنید .

کارت اشتراک سالیانه

همانطور که قبلا نیز اشاره کردیم برخی از هاستل های معتبر عضو اتحادیه هاستلداران سراسر جهان هستند بنابراین خدماتی در نظر گرفته اند که گردشگران می توانند از هر یک از اعضا کارت فیزیکی عضویت تهیه کنید و از 5۰۰۰ هاستل عضو این اتحادیه در سراسر دنیا از تخفیف قابل توجهی در قیمت هاستلها برخوردار شوید. این کارت به ارزش تقریبی ۲۴ دلار است و به نام شما صادر میشود و به شما تخفیفی بین ۱۵ تا ۲۰ درصد در قیمت هاستلهای عضو این اتحادیه در سراسر دنیا ارائه میدهد. همچنین اگر بیشتر از ۱۰ شب در یک هاستل قصد توقف دارید میتوانید از صاحب هاستل یک تخفیف بیشتری هم برای اقامت طولانی مدت خود دریافت کنید.

رزرو هاستل

حالا که از امکانات هاستل در گردشگری مطلع شدید و قصد استفاده از امکانات آنها در مسافرت آینده خودتان را دارید می توانید از طریق اینترنت به راحتی هاستلی در هر شهر از هر کشوری که بخواهید پیدا کنید و سپس با تلفن زدن به آن، اتاق مورد نظر خود را رزرو کنید .

مهمترین مزیت این کار این است که برای رزرو یا پرداخت هزینه هاستل نیازی به استفاده از ویزا کارت یا انواع کارت های بانکی بین المللی نیست و این بزرگترین امتیاز برای گردشگران ایرانی است که امکان دسترسی به این نوع کارت ها را حداقل تا کنون نداشته اند.

 

 


 
 
«امیت» ترکیه محلی برای جذب سرمایه نه گردشگر
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢۱
 

«امیت» ترکیه محلی برای جذب سرمایه نه گردشگر

مدتی است که بحث شرکت ایران و کمرنگی حضور گردشگری ایران در نمایشگاههای مختلف گردشگری سراسر جهان مورد بحث دست اندرکاران گردشگری ایران است و بسیاری این امر را با عث از بین رفتن فرصت معرفی توانمندی های جذب گردشگری کشورمان می دانند .

شاید به عقیده بسیاری از مسئولان دولتی کمبود بودجه  اصلی ترین مانع حضور گردشگری ایران در جامعه بین المللی صادرات نامرئی جهان بوده است اما ظاهرا می توان با استفاده از فرصت های به وجود آمده در اطراف ایران این موضوع یعنی کمبود بودجه را نادیده گرفت و آن را به فرصتی برای جذب سرمایه های سرگردان در این صنعت مستعد کشورمان تبدیل کرد.

هرچند هربار که صحبت از نمایشگاه صنعت گردشگری در گوشه و کنار جهان به میان آمده همواره مسئولان و بخش خصوصی به امید دست یابی به بازار هدفی مناسب جهت جذب حداکثری گردشگران راهی آن رویداد مهم می شوند اما اینبار شاید بد نیست در کشور ترکیه و نمایشگاه صنعت گردشگری «امیت EMITT» کمی دیدگاه متفاوتی داشته باشیم و به جای اعزام آژانس های مسافرتی و فعالان عرصه جذب گردشگران با ارایه اطلاعات دقیقی از فرصت های سرمایه گذاری در صنعت گردشگری کشورمان را به ترکیه بفرستیم

بدون تردید اگر این نمایشگاه بتواند به خوبی انجام وظیفه کند و به جای گردشگران نظر سرمایه گذاران صنعت گردشگری دیگر نقاط جهان را به ایران و فرصت هایش جلب کند می توانیم امیدوار به آینده صنعت گردشگری به مراحل دیگری از توسعه صادرات نامرئی کشورمان فکر کنیم .

این درحالی است که همه فعالان عرصه اقتصاد گردشگری معتقدند در صورت حضور شرکت های چندملیتی در منطقه ای خاص از جان این گروه برای رسیدن به منافع مالی خودشان با جریان سازی های مناسبی که انجام می دهند باعث رونق گردشگری و زیرشاخه های مربوطه می شوند.

بنابراین بیاییم اینبار در امیت ترکیه به جای پخش گز، آش یا نبات ایرانی به معرفی امتیازات ویژه ای که دولت برای سرمایه گذاری خارجی در این زمینه تدارک دیده اقدام کنیم و نگذاریم صادرات نامرئی کشورمان از ترکیه نیز مانند دیگر نمایشگاهه دست خالی و با صورت حساب های میلیاردی بازگردد.

جای تردید نیست نظر گردشگران با توجه به اخبار مثبتی که از مذاکرات ایران منتشر شده و البته تغییر رویکرد دولت یازدهم به کشورمان و دیدنی هایش جلب شده و خواهد شد اما اصل کار جلب نظر صاحبان سرمایه های سرگردانی است که در خاورمیانه به دنبال سرمایه گذاری در صنعت گردشگری به بررسی اوضاع  پرداخته اند .