صندوقچه

درود بر همه دوستان، من خبرنگار اقتصادی و گردشگری هستم با توجه به رشته تحصیلی و همچنین علاقه خودم سعی می‌کنم مطالب اقتصادی و گردشگری نوشته شده توسط خودم را برای مطالعه شما بزرگواران منتشر کنم.

صنعت کشاورزی کره جنوبی
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٢/۱
 

در شروع دوره شکوفایی اقتصادی کره جنوبی، در سال 1963،اکثریت با کشاورزان بود.63%جمعیت در مناطق روستایی زندگی می کردند.در 25 سال بعدی،کره جنوبی از یک اقتصاد کشاورزی به سمت یک کشور جدید صنعتی رشد کرد و سهم نیروی کار در کشاورزی فقط 21% در سال 1989 بود.کارشناسان دولتی انتظار داشتند که شهرنشینی و صنعتی شدن ،جمعیت کارگران کشاورزی را به میزان بیشتری کاهش دهد و به زیر 20% تا سال 2000 برساند.

کشاورزی کره جنوبی  دارای مشکلات ذاتی زیادی است.کره جنوبی یک کشور کوهستانی است که فقط 22 درصد از اراضی، قابلیت کشاورزی دارد و بارش کم در کره جنوبی به نسبت میزان بارش در کشورهای همسایه،از آن جمله است.اصلاحات ارضی مهمی در اواخر دهه 1940 و اوایل دهه 1950،منجر به  مالکیت شخصی اراضی توسط رعیت های روستایی گردید. اراضی شخصی، کوچک بودند(بطور متوسط یک هکتار که کشاورزی را  ناکارآمد می کرد و امکان مکانیزاسیون را کم می کرد) و یا خیلی پراکنده بودند که شانس خانواده ها را برای تولید زیاد  از بین می برد. رشد زیاد مناطق شهری، منجر به کاهش شدیدی در مزارع حاصلخیز شد،در حالی که در همین زمان،افزایش جمعیت و درآمد بیشتر به معنی  جلو آفتادن تقاضا از عرضه  غذا بود.نتایج این توسعه این بود که تا اواخر دهه 1980  تقریبا نیمی از نیازهای کره جنوبی،مخصوصا گندم و ذرت به عنوان غذای دام،وارد می شد.

در مقایسه با بخشهای صنعت و خدمات، بخش کشاورزی یک بخش کم رشد و کساد در اقتصاد کره جنوبی بود.در سال 1988 سهم بخش کشاورزی در تولید ناخالص ملی حدود 8/10 درصد بود که بتدریج از  3/12 درصد در سالهای قبل کاهش پیدا کرده بود. اغلب اقتصاددانان بر این باورند که مناطق روستایی سهم بیشتری را از طریق مکانیزاسیون بدست خواهند آورد. هنوز هم رشد برونداد کشاورزی،که بطور متوسط4/3 درصد در سال در طی سالهای 1945 و 1972 ،8/6 درصد رشد سالانه در طی دوره 79-1974 و 6/5 درصد بین 1980 و 1986 معتبر است.  منافع بیشتر از این هم  موثر و مهم بود،زیرا اینها به حاصلخیزی سطح بالای  سنتی اضافه می شد. از طرف دیگر، رشد کلی  بخش کشاورزی،جنگل و ماهیگیری فقط 6/0 درصد در سال 1987 در مقایسه با بخش صنعت بود که دارای رشد 16 درصد در طی سالهای 1986 و 1987 بود. در طی نیمه اول سال

 1989، بخش کشاورزی،جنگل و ماهیگیری دارای رشد 9/5 درصد بود که در مقایسه ،بخش صنعت دارای رشد 9/2 درصد بود.

 محصولات عمده:

 برنج محصول عمده بود و محصول خوبی می داد. بر اساس نوشته Donald S. Macdonald ،افزایش سطح دستمزدها و ارزش زمین، تولید برنج را گران می کرد.

برنج 90درصد تولید و بیش از 40 درصد درآمد مزارع را در اختیار داشت.در سال 1988 محصول برنج 5/6 میلیون تن بود.برنج در دهه 1980 وارد می شد،اما مقدار آن وابسته به برداشت داخلی بود. برنامه حمایتی دولت از برنج به رکورد 9/1 بیلیون دلار آمریکا در سال 1986 رسید که در مقایسه،مقدار آن 890 میلیون دلار در سال 1985 بود.افزایش قیمت خرید به میزان 14 درصد، در طی سال 1986،سئول را دارای برنجی با پایه قیمتی 5 برابر دنیا کرد.

جو دومین غله مهم بود.تولید آن از 5/1 میلیون تن در سال 1970 به حدود 561500 تن در سال 1988 رسید.دیگر غلات مانند ارزن،ذرت،سورگوم، گندم سیاه،سویا و سیب زمینی بودند.میوه ها و سبزیجات شامل گلابی،انگور،ماندارین، سیب،هلو، پیاز،کلم چینی،فلفل قرمز،هلو  و تربچه بودند.دیگر محصولات مهم تجاری مانند پنبه،شاهدانه،کنجد، توتون،و جین سینگ بودند. در سال 1988،تعداد حیوانات اهلی شامل گاو محلی کره(2 میلیون)،خوک(9/4 میلیون) و ماکیان(59 میلیون) بود.

بحران کشاورزی در اواخر دهه 1980:

هزینه کارگر کشاورزی بدلیل اینکه جوانان،مناطق روستایی را ترک کردند و برای کار به مناطق شهری رفتند،و کار مزرعه عمدتا توسط زنان و پیرمردان انجام می شد،افزایش یافت.

 درآمد کشاورزان در طی دهه 1970 افزایش یافت،اما در دهه 1980 افت کرد.فاصله بین درآمد مردمان شهرنشین و روستایی،بطور قابل ملاحظه ای افزایش یافت.در سال 1988 متوسط درآمد  روستائیان   به 1/79 درصد درآمد  مردمی که در شهر زندگی می کردند، رسید که در مقایسه،این مقدار 7/84 درصد در سال 1985 بود.  درآمد خانواده های کشاورز در کره جنوبی 12000 دلار امریکا در سال 1988 بود که 4/24 درصد نسبت به سال 1987 رسید.در مقایسه،متوسط درآمد برای خانواده های شهری در سال 1987 حدود 15000 دلار امریکا بود.

بدهی متراکم شده خانواده های کشاورز بطور متوسط 4620 دلار امریکا برای هر خانوار در سال 1988 بود و به حدود متوسط 66057 دلار رسید. خرید ماشین آلات مدرن مزرعه ای،به همان نسبت افزایش محصولات مصرفی،منجر به بدهکاری بیشتر هم شد. 35 درصد افزایش در دارایی ها در سالهای 1987 و 1988 عمدتا ناشی از 41 درصد افزایش قیمت زمین بود. فشار بودجه دولتی بر روی قیمت محصولات کشاورزی،باعث کاهش درآمد مزارع شد.

اجاره مزارع در دهه 1980 افزایش یافت. درصد اجاره مزارع بین 21 درصد محصول، در سال 1980 به 5/30 درصد در 1985 رسید.درصد اجاره مالکین زمین در بعضی اراضی  از 1/37 درصد در 1980 به سرعت به 7/64 درصد در سال 1985 رسید.کشاورزانی که اراضی را اجاره کرده بودند ،عمدتا کشاورزان دارای زمینهای کوچکی بودند که از سیاست درهای باز کشاورزی سئول در دهه 1980، آسیب دیده بودند.تحت تاثیر این سیاست، در جستجوی قیمت ارزان غلات بوسیله  افزایش واردات ارزان و ترویج کشاورزان در سطوح بزرگ بود که امکان تولید زیاد و ارزان غلات وجود داشت. در اوایل دهه 1970 یک خانواده کشاورز می توانست 100% مخارج خانگی خود را با تحت کشت بردن 5/0 هکتار بدست آورد. اما تا سال 1985 چنین اراضی کوچکی فقط 8/59 درصد از مخارج را تامین می کردند.بسیاری از کشاورزان مجبور به اجاره زمینهای بیشتری برای افزایش درآمد خود بودند.

دورنمای فقردر مزارع ،جوانان را ترغیب به ترک روستا و پیران را تهدید به مرگ می کرد.والدین،فرزندان خود را  برای تحصیل بهتر به شهرها و شهرکها می فرستادند. کشاورزان جوانی هم که موفق به پیدا کردن همسر نمی شدند،روستا را به مقصد شهر ترک می کردند.

دولت برنامه های متنوعی را برای بهبود شرایط روستا وضع کرد.گسترده ترین آنها، جنبش اجتماعی نوین(جنبش ساموئل) نام داشت. هدف این برنامه این بود که  روستاها، برای خدمات مورد نیازشان بسیج شوند. اولین پروژه ساموئل بر بهبود شرایط زندگی  خانوارها،هدف گذاری شده بود. پروژه های بعدی،متمرکز بر کلیت روستا بود و شامل ساخت جاده ها،پلها، نهرهای آبیاری،و نقاط تهیه کمپوست بود.بعدا، برنامه بر اهمیت دادن به منافع اقتصادی متمرکز شد-گروه های کشاورزی،خزانه های بذر عمومی، پرورش دام، احداث جنگل، و حتی اتصال به بازاریابی و کارخانجات از آن جمله بودند. مراعات بهداشت و سلامتی بهتر، بعلاوه زیباسازی محیط از اهداف برنامه بود.دولت مواد اولیه  و مقادیر کم پول را برای روستائیان فراهم کرد،که از کارگر استفاده می کردند.  

اتحادیه ملی تعاون کشاورزی کره جنوبی

اتحادیه ملی تعاون کشاورزی کره(1999) درکتابی تحت عنوان تعاونی های کشاورزی کره ضمن بررسی جنبه های مختلف تعاونی ها از رشد شگفت انگیز فعالیت های گوناگون تعاونی های کشاورزی حکایت می کند. به ویژه در سال های اخیر این رشد در فعالیت های بازاریابی و بانکی چشمگیرتر بوده است. درزمینه بازاریابی به سبب ایجاد نظام جدید بازاریابی به صورت مجموعه های بازاریابی محصولات کشاورزی، کارخانجات برنج سفیدکنی و فروش مستقیم محصولات موفق به دست آوردن سهم 40درصدی از بازار محلی محصولات کشاورزی گردیده است، در زمینه فعالیت های اعتباری و بانکی با80 میلیارد دلار سپرده در سال 1998 که 11/8 درصد کل سپرده های بانکی کره را در برمی گیرد، موفق به کسب بیشترین مقدار سپرده بانکی در میان بانک های کره ای گردیده است. 

 باتوجه به اینکه کشاورزی کره از مزارع کوچک خانوادگی با میانگین 3/1 هکتار در برابر هر خانوار تشکیل شده، نقش تعاونی ها به خوبی آشکار می گردد. ویژگی دیگری که تعاونی های کشاورزی کره را از تعاونی های مشابه در کشورهای دیگر متمایز می سازد، چندمنظوره بودن آن است، این تعاونی ها به ارائه خدمات چون فروش محصولات کشاورزی، عرضه نهاده ها و کالاهای مصرفی تبدیل محصولات کشاورزی، اعتبار و بانکداری بیمه محصولات می باشد. 

 یکی از عوامل مؤثر در رشد تعاونی های کشاورزی در کره شتاب در انتقال بخش کشاورزی از حالت سنتی به مدرن  و تغییرات اجتماعی همراه آن بوده است. کشور کره که پس از جنگ 1953-1950 در میان فقیرترین کشورها قرارداشته در طی چهاردهه با رشدی مستمر به کشوری صنعتی تبدیل گردیده است درنتیجه این معجزه اقتصادی میانگین تولید ناخالص داخلی (GDP) از 1963 تا 1990، 9درصد و درآمد سرانه 7درصد رشد داشته است، برای مثال تولید ناخالص سرانه که در سال 1965 در سطح نازل 105 دلار بوده در سال 1995 به 10076 دلار افزایش یافته است.