صندوقچه

درود بر همه دوستان، من خبرنگار اقتصادی و گردشگری هستم با توجه به رشته تحصیلی و همچنین علاقه خودم سعی می‌کنم مطالب اقتصادی و گردشگری نوشته شده توسط خودم را برای مطالعه شما بزرگواران منتشر کنم.

کشتی های جنگی نوین (رادار گریز)
نویسنده : عماد عزتی خراسانی - ساعت ۱٠:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۱
 

سالهاست که کشتی یکی از وسیله های بسیار ارزشمند برای کشورهای جهان بوده است چه از جهت اقتصادی و چه از جهت نظامی . معمولا کشورهایی که در کنار دریا بوده اند مثل انگلستان، ژاپن ، استرالیا و دیگر کشورهایی که ساحل داشته اند در این صنعت پیشگام بوده اند و هر روز اختراعاتی نوین در این صنعت را به نام خود به ثبت رسانده اند. از ابتدای پیدایش کشتی بیشتر سازندگان سعی در ساختن کشتی های مستحکم و قدرتمند داشتند به طوری که بیشترین تغییرات و اکتشافات در زمینه استفاده از مواد اولیه بسیار قوی مثل فولاد در بدنه کشتی بوده است بعد از آن نحوه قرار گرفتن صفحات فولادی در کنار یکدیگر و استحکام بیشتر مطرح شد .

بعد از این مسئله در زمینه سرعت و قدرت کشتی ها متخصصین و مهندسان شروع به تحقیق کردند و در طول جنگ جهانی اول و دوم به دلیل درگیری های بسیار زیاد نظامی در اقیانوس و دریاها بین دو طرف جنگ پیشرفت هایی زیادی در این زمینه حاصل شد. قدرت تحرک کشتی ها از دو جهت بسیار مهم بود یکی قدرت تعقیب دشمن در صحنه نبرد و دوم قدرت جابجایی تدارکات و سرعت عمل در تخلیه آنها در جبهه جنگ . اما جنگ جهانی دوم ارمغان دیگری در این صنعت با خود به همراه آورد آنهم استتار و دور ماندن از چشم دشمن بود . ابتدایی ترین روش استتار استفاده از رنگ هایی بود که شناور را در سطح آب زیاد قابل دیدن نمی کرد اما از دید رادارها دور نمی ماند.  بعد از اختراع رادار و یا ردیاب های صوتی بازی موش و گربه شکل دیگری به خود گرفت و مهندسان و مخترعان به اهمیت دور ماندن از چشم دشمن بیشتر پی بردند و شروع به تلاش دوچندان کردند.

همانطور که می دانیم در ابتدا ردیاب های صوتی یا همان سونار مورد استفاده قرار می گرفت نحوه کار این ردیاب ها به این گونه بود که فرکانس مشخصی از صوت را در سطح دریا تولید می کرد این فرکانس ارسال شده با برخورد به سطوح مختلف در داخل یا سطح آب دوباره به دستگاه منعکس می شد و اپراتور دستگاه متوجه حضور دشمن یا همان شناور یا زیردریایی می شد این سیستم با توجه به امکانات آن زمان دارای خطای زیادی بود و تقریبا قابل اطمینان نیز نبود شاید همگی به یادداشته باشیم فیلم هایی را که از زمان جنگ جهانی دوم و جنگ زیردریایی ها از شبکه های تلویزیونی پخش می شد یکی از راههای مقابله با این سیستم ردیابی سکوت مطلق در داخل زیردریایی بود که در آن زمان تقریبا هم کارآمد بود. البته در مورد کشتی های بسیار بزرگ یا همان ناوهای هواپیمابر دیگر زیاد این مورد یعنی دورماندن از دید رادار قابل اجرا نبود آن هم به دلیل بزرگی و عظمت این کشتی ها همانطور که می دانیم در برخی از این نوع کشتی ها ۶٠٠٠ هزار نفر خدمه مشغول به کار هستند بنابراین شاید مخفی کردن این عظمت از دید رادار زیاد با عقل متناسب نیست. اما این شناور ها به پیشرفته ترین تجهیزات جنگ الکترونیک مجهز هستند و در واقع سیستم دفاعی خود را گسترش داده اند و تنها اتکای آنها به سیستم پدافندی خودشان می باشد نه اختفاء این بدان معنی است که این کشتی ها اینقدر قدرت شناسایی دقیقی دارند که از نزدیک شدن هرگونه تهدید دریایی، هوایی، زیر دریایی  جلوگیری می کنند بنابراین مخفی ماندن زیاد برای آنها کارآمد نخواهد بود، اما سیستم اختفا برای کشتی هایی مثل ناوچه ، ناوشکن بسیار ضروری بودند چون این کشتی ها در واقع باید بیشتر آسیب را به دشمن بزنند و در واقع خط مقدم درگیری های دریایی هستند در صورتی که کشتی های هواپیما بر حکم پشتیبانی را دارند و از فواصل بسیار دور قادر به انجام عملیات هستند بنابراین سرعت ، قدرت آتش و اختفاء کامل از ویژگی های ناوچه و ناوشکن‌های جدید می باشد.

 اما با رشد و تکامل سیستم رادارد در دهه 60 میلادی سرانجام پس از تحقیقات بسیار گسترده ای توسط متخصصان و دانشمندان متوجه شدند که زوایای موجود در بدنه کشتیی مثل لوله سلاح ها ، اتاق کنترل و دیگر زوایا موجب می شود وقتی فرکانس های رادار به آنها برخورد می کنند هویت شناور را قابل تشخیص می کردند این بود که دست بکار شدند و شروع به ساخت کشتی هایی با کمترین زاویه در سطح بدنه کردند .

در مورد کشتی های جنگی دو عامل بسیار مهم در شکل ظاهری کشتی باعث تشخیص هویت آنها بود یکی دکل دودکش و دیگر لوله توپ های جنگی نصب شده روی کشتی . این دونقطه ضعف باعث شد که دانشمندان روی همین دو مورد بیشتر از دیگر موارد تمرکز کنند و در نهایت موفق به طراحی کشتی های جدیدی شدند که این دو نقص را از بین برده بود . آنها در کشتی جدید دکل اگزوز یا همان دودکش کشتی را با زاویه ای تقریبا 30 درجه طراحی کردند و سطح استوانه ای آن را به شکل های دیگری طراحی کردند که دیگر باعث انعکاس فرکانس های رادار نمی شد و در مورد لوله توپ های کشتی را با روکشی مثلثی شکل پوشاندند این روکش باعث انحراف فرکانس به جای انعکاس آن می شد با این تغییرات تقریبا کشتی ها از دید دشمن دور بودند و این شناور را در صفحه رادار قابل تشخیص نمی کردند و یا اینکه بسیار کوچکتر از اندازه واقعی آن در صفحه نمایش می دادند و این گام بسیار مهمی در صحنه کشتی رانی و کشتی های جنگی بود.(تصاویری از کشتی های جنگی طراحی شده توسط مهندسان ، این کشتی ها کمترین میزان انحنا یا زاویه در بدنه را دارند و تقریبا از دید رادارها مخفی هستند) 

 اما همانطور که می دانید با پیشرفت تکنولوژی رادارهای حرارتی که با اشعه مادون قرمز کار می کردند پا به عرصه وجود گذاشتند که این دوباره کار کشتی های جنگی را مشکل ساخته بود هرچند آنها از نظر رادارهای قدیمی تر قابل تشخیص نبودند اما در مقابل رادارهای حرارتی دیگر نمی توانستند هویت اصلی خود را مخفی کنند این بود که دوباره محققان دست بکار شدند . همگی می دانیم که منبع انرژی حرکتی کشتی ها یا همان موتورخانه دارای حرارت بسیار زیادی است و این حرارت بطور مستقیم از دکل اگزوز گشتی به خارج منتقل می شد و این بزرگترین نقطه ضعف کشتی ها در مقابل این رادارهای مادون قرمز بودند. پس از تحقیقات بسیار زیاد مهندسان علوم دریایی و طراحان کشتی توانستند به نوعی این نقطه ضعف را جبران کنند در برخی از موارد دیگر حرارت حاصل از موتورخانه مستقیم به خارج منتقل نمی شد و پس از خنک شدند در یک سیستم خنک کننده به بیرون منتقل می شد یا حتی در برخی از موارد سیستم خروجی اگزوز را به روشی طراحی کردند که بجای خروج به هوا در داخل آب خروجی داشت و از سرمای آب برای مخفی شدن کشتی کمک گرفتند و در مراحل پیشرفته تر با بکار گیری موتورهای الکتریکی حرارت حاصل از موتورخانه را به طور کل کاهش دادند و دوباره از دید رادارها مخفی ماندند . اما بطور یقین نمی تواند امیدوار بود که این بازی تمام شده و دیگر همه چیز از دید رادارها مخفی شده . (تصاویری از دو کشتی ایران که چندی پیش از کانال سوئز در مصر عبور کردند)

عکسها: فرانس پرس